ارتودنسی دندان

ارتودنسی دندان

یکی از پر تقاضاترین خدمات و درمان‌های دندانپزشکی، درمان ارتودنسی است که به رفع مشکلات مربوط به چینش دندان‌ها و فک‌های بالا و پایین کمک می‌کند. این درمان برای هر فردی که دندان‌های دائمی طبیعی خود را دارد و وضعیت دندان‌ها و فک او سالم می‌باشد، مناسب است و بازه سنی خاصی را شامل نمی‌شود. طول فرایند درمان بسته به شرایط بیمار و نوع و روش درمان، بین 6 ماه تا نهایتا 4 سال متغیر است.

هدف

جایگزینی دندان

تعداد جلسات

1 الی 2 جلسه

ماندگاری

10 تا 15 سال

زمان نتیجه‌

بسته به جراحی

دوره نقاهت

12 الی 24 ساعت

عوارض

درد و تورم طبیعی

هدف

مرتب شدن دندان‌

تعداد جلسات

1 الی 4 سال

ماندگاری

همیشه

زمان نتیجه‌

پایان جلسات

دوره نقاهت

12 الی 24 ساعت

عوارض

درد و ناراحتی جزئی

22356693_021

برای مشاوره و اطلاع از قیمت‌ها با ما در ارتباط باشید

فرم مشاهده و رزرو

جهت تکمیل فرم درخواست رزرو و مشاوره کلیک کنید

مزایا و معایب

مزایا ارتودنسی دندان

منظم شدن دندان‌ها و طرح لبخند و افزایش اعتماد به نفس

کاهش احتمال پوسیدگی دندان و مشکلات لثه

بهبود مشخصات چهره

کاهش نیاز به پروسه‌های زیبایی دندان در آینده

معایب ارتودنسی دندان

ایجاد خراش و زخم در بافت نرم دهان

ایجاد لکه روی دندان

عفونت لثه و تحلیل مینای دندان

کوتاه شدن ریشه دندان

چرا ارتودنسی دندان؟

ارتودنسی نسبت به روش های دیگر مزایای بیشتری دارد. برای مثال لمینت دندان گاها به عنوان یک روش جایگزین مورد استفاده قرار می‌گیرد و عمر موثر آن میانگین 15 سال است درحالی که درمان ارتودنسی دائمی است. به علاوه درمان ارتودنسی هیچگونه عوارض ماندگاری ندارد؛ صد البته مشاوره با یک متخصص ارتودنسی ضروری است.

تاثیرات مثبت ارتودنسی از بهبود نظم دندان ها و کاهش اوربایت/آندربایت هم فراتر می‌رود و اشکالات شما در حرف زدن، جویدن و یا حتی تنفس را اصلاح می‌نماید.

در هر دو نوع، برای کاهش احساسات منفی بیمار و جلوگیری از افت اعتماد به نفس او، روش‌هایی ابداع و به کار برده می‌شود. استفاده از براکت‌های نامرئی یا رنگ‌بندی کش‌های مخصوص از این موارد است.

در ادامه به انواع و روش‌های مختلفی که ارتودنتیست (متخصص ارتودنسی) از آن‌ها استفاده می‌کند، اشاره خواهیم کرد.

انواع ارتودنسی

ارتودنسی به دو نوع کلی ثابت(بریس‌ها) و متحرک (اینویزیلاین‌ها) تقسیم می‌شود. تفاوت اصلی ارتودنسی ثابت و متحرک در نوع دستگاهی است که مورد استفاده قرار می‌گیرد:

ارتودنسی ثابت

ارتودنسی متحرک

براکت‌های ارتودنسی با چسب مخصوص به سطح دندان‌ها چسبانده می‌شوند و با سیم و کش ارتودنسی به هم وصل می‌شوند.از پلاک‌های ارتودنسی استفاده می‌شود که قابلیت خارج سازی دارند. این پلاک‌ها معمولاً برای مشکلات جزئی تا متوسط تراز دندان‌ها استفاده می‌شوند.
این روش برای مشکلات شدید دندانی مورد استفاده قرار می‌گیرد، به خصوص در مواردی که دندان‌ها به طرز پیچیده‌ای بهم ریخته‌اند و برای مرتب کردن آن‌ها لازم است ریشه دندان حرکت داشته باشد.

زمان کوتاه‌تری نسبت به ارتودنسی ثابت برای رفع مشکلات دهان و دندان نیاز دارد.

کاربرد آن اغلب برای ارتودنسی فک و برای تثبیت ارتودنسی دندان‌ها می‌باشد.

دستگاه ارتودنسی ثابت تا پایان دوره درمان در دهان فرد باقی می‌ماند.

برای جلوگیری از آسیب به زیبایی و سلامت دندان‌ها، فرد باید نکات مربوط به بهداشت دهان و دندان را به خوبی رعایت کند.

این دستگاه‌ها را می‌توان برای تمیز کردن دندان‌ها یا هنگام غذا خوردن برداشت.

روش‌های ارتودنسی

رایج‌ترین روش‌های ارتودنسی شامل موارد زیر می‌شود:

  • ارتودنسی سنتی
  • روش مینی اسکرو
  • روش دیمون

ارتودنسی سنتی: براکت‌هایی روی دندان چسبانده می‌شود و در طی جلسات درمانی با سفت و شل کردن سیم‌ها توسط ارتودنتیست، به مرور درمان شکل میگیرد. همچنین ممکن است براکت‌ها پشت دندان‌ها چسبانده شوند تا هنگام حرف زدن فرد راحت تر باشد. در موارد جدی این درمان بین 2 تا 4 سال به طول می‌انجامد.

روش مینی اسکرو: در این روش به کمک یک پیچ فلزی که از طریق لثه به استخوان فک متصل می‌شود، به اصطلاح لنگر موقت ایجاد می‌کنند. همچنین در این روش، به جای استفاده از براکت‌های معمول که از کش برای نگه‌داشتن سیم ارتودنسی کمک می‌گیرند، از براکت‌هایی با قابلیت باز و بسته شدن کشویی استفاده می‌شود.

روش دیمون: تکنیک پیشرفته‌تری به حساب می‌آید چرا که از براکت‌های مخصوصی استفاده می‌شود. در این روش فرد کمتر به مراجعه جهت شل و سفت کردن سیم‌ها نیاز پیدا می‌کند. همچنین در این روش، روند درمان سریع‌تر انجام می‌شود.

مشکلات محتمل در روند ارتودنسی

 ممکن است در طول درمان مشکلاتی به وجود آید. در زیر، به برخی از مشکلات شایع در ارتودنسی اشاره می‌کنیم:

  1. گم شدن الاستیک یا سیم نگه دارنده سیم ارتودنسی:
  • در طول درمان، سیم‌ها یا الاستیک‌های لیگاچور که برای نگه داشتن سیم ارتودنسی داخل براکت‌ها استفاده می‌شوند، ممکن است گم شوند.
  • باید سریعاً لیگاچور جدیدی را به جای آن قرار داد تا سیم ارتودنسی به براکت‌ها متصل شود.

در صورت عدم دسترسی به لیگاچور، مراجعه به ارتودنتیست ضروری است.

  1. فرو رفتن سیم ارتودنسی در بافت نرم:
  • اگر سر سیم ارتودنسی آزاد باشد، ممکن است به داخل بافت نرم دهان فرو برود و زخم‌های دردناک ایجاد کند.
  • دلایل این مشکل می‌تواند نادرست چیده شدن سیم در انتهای جلسه نخست یا جابجایی دندان‌ها باشد.

برای رفع این مشکل، می‌توان سیم را قطع کرد یا به جایی مناسب جابجا کرد.

  1. شکستن براکت‌ها و شل شدن سیم‌ها:
  • براکت‌ها ممکن است شکسته شوند یا از دندان‌ها جدا شوند.
  • سیم‌ها نیز ممکن است شکسته شوند یا شل شوند.

در صورت بروز این مشکلات، مراجعه به ارتودنتیست ضروری است.

  1. آزردگی بافت دهان و دندان:
  • در طول درمان، ممکن است بافت دهان و دندان به دلیل فشار و اصطکاک ابزارهای ارتودنسی آزرده شود.
  • این مشکلات معمولاً به مرور زمان کاهش می‌یابند، اما در صورت نیاز می‌توان از داروها و ژل‌های ضد التهابی استفاده کرد.

 

  1. بیرون زدن سیم ارتودنسی:
  • در برخی موارد، سیم ارتودنسی ممکن است از براکت‌ها بیرون بیافتد.

اگر سیم بیرون زده شده باشد، مراجعه به ارتودنتیست ضروری است تا سیم را مجدداً به براکت‌ها متصل کند.

یک ارتودنتیست خوب چه ویژگی‌هایی باید داشته باشد؟

از جمله مواردی که چرا باید به متخصصین مجرب ما مراجعه فرمایید عبارتند از:

به طور کلی، انتخاب یک ارتودنتیست حرفه‌ای و با تجربه می‌تواند تأثیر بزرگی در موفقیت ارتودنسی داشته باشد و حداکثر سهولت را برای شما به ارمغان بیاورد.